ODCINEK 12
Proszę.
Przyniosłam herbatę.
Dziękuję. Zaparzysz?
Wejdź.
- Usiądź. - Dziękuję.
Wiem, że zadzwoniłam nagle, więc dziękuję za spotkanie.
Nie ma sprawy.
Wybacz, jeśli wizyta w moim domu jest niezręczna.
Skąd.
Przez to spotkanie
znów żałuję, że nie poznałem cię wcześniej.
Proszę się nie przejmować, to już przeszłość.
Czyli zamierzasz o wszystkim zapomnieć?
Wciąż...
uważam to samo, co ostatnio.
Niełatwo mnie zdziwić,
a tobie zawsze się udaje.
To dlaczego chciałaś się spotkać?
Miałam nadzieję, że zniechęcę pana do siebie.
Taksówka za chwilę przyjedzie.
Taksówka? Nie to jest najważniejsze,
tylko twoje małżeństwo. Nie spuszczaj celu z oczu.
Gwiazdy ci sprzyjają.
Nie tylko ja cię lubię.
Twój ojciec też darzy sympatią moją córkę.
Nie mogłoby być lepiej.
- Gi-seok. - Tak.
- Gi-seok. - Tak, ojcze?
Zawsze byłeś dla mnie zięciem.
Wiedziałem to, odkąd cię poznałem.
- Dziękuję. - Nie.
To ja dziękuję.
Jak mógłbym nie dziękować za takiego zięcia?
O nic się nie martw.
Utoruję ci drogę.
Czyli innymi słowy...
chcesz nakłonić ojca, żeby odpuścił.
Ojciec zawziął się, żebym wyszła za Gi-seoka.
Liczę się ze zdaniem rodziców,
ale to ja decyduję o swoim życiu osobistym.
Dlatego tu przyszłam, mimo że wydaje się to niestosowne.
Nie ma tu nic niestosownego.
Wszyscy ludzie są egoistami.
W takim razie...
nie mogę pozwolić, żeby ktoś złamał serce mojemu synowi.
Dla mnie i Gi-seoka nie ma wspólnej przyszłości.
Nie chcę jej.
Bo jest ktoś inny?
Nie będę miał ci tego za złe.
Ale i tak
nigdy nic nie wiadomo.
Nie podejmuj pochopnych decyzji.
Nie dbam o drobnostki
i jestem cierpliwy.
Dlatego cię rozumiem
i dam ci tyle czasu, ile potrzebujesz.
Wie pan, że nie czuję już nic do Gi-seoka.
Nikt nie jest pewien swoich uczuć.
Zawsze mogą się zmienić.
Teraz jest tak, ale kto wie?
Tak jak mówiłaś,
może mnie do siebie zniechęcisz.
Jestem zmęczona, idę spać.
Pogadamy jutro.
Boże.
Co cię tu sprowadza?
Twój ojciec prosił, żebym to przywiózł.
Co to?
Nie wiem.
Do zobaczenia.
Jasne.
Trzymaj się.
Co zje pan na obiad?
Nikt nie dzwonił?
Nie słyszałam. Przynieść panu telefon?
Nie trzeba. A na obiad zjem coś lekkiego.
Dobrze.
- Proszę. - Dzięki.
Jeong-in coś mówiła?
Gi-seok spotkał się z jej ojcem.
Między wami już koniec?
Oddaj mi buty.
Pójdę już.
- Pamiętaj o treningu. - Na razie.
- Jasne. - Cześć.
Cześć, Ji-ho.
Obudziłem cię?
Nie.
Co planujesz?
Kłopoty.
Wczoraj już ich narobiłaś.
Czyli miałem rację.
Gdzie wczoraj byłaś?
Wolę nie mówić.
No to nie mów.
To nie żadna tajemnica.
Nikomu to nie pomoże,
więc nie chcę mówić.
Jasne.
Znowu to samo.
Tylko ty jesteś tu dojrzały.
Staram się nie denerwować,
ale tracę cierpliwość.
Może nie dałem ci dość pewności.
Chcesz poznać moich rodziców?
Chciałbym widzieć twoją reakcję.
Jestem niewzruszona.
Akurat.
A co, jeśli mnie nie polubią?
Będziemy musieli zerwać.
- Hej! - No co?
Wiesz, że nie o to mi chodziło.
To miała być urocza zaczepka.
Zawsze masz wymówki.
Ale naprawdę się martwię.
Moi rodzice to dobrzy ludzie.
Zobaczą, że też taka jesteś.
Zazdroszczę ci.
Widać po tobie, że twoi rodzice też są dobrzy.
Poznałeś już mojego tatę.
Rodzice zawsze chcą najlepiej dla swoich dzieci.
Więc po części go rozumiem.
Podobno Jae-in udzielała ci rad.
Już się na to szykuję.
Poza tym jestem teraz zbyt szczęśliwy,
żeby się spieszyć.
Myślę nawet,
że tyle mi wystarczy.
Ja nie.
Pragnę cię.
Kocham swoje życie.
Czemu mnie nie uprzedziłeś?
- Usiądź. - Dobrze.
- Gdzie Seo-in? - W domu.
Czemu nie przyszliście razem?
Cóż...
Kochanie, mamy gościa, nie stój tak.
Podaj mu coś do picia.
Czego chcesz do picia?
Niczego, dziękuję.
Co...
Boże.
Si-hoon, co ty robisz?
Przepraszam.
To wszystko moja wina.
O czym ty mówisz?
Kochanie, co on wyprawia?
- Stało się... - Nie rozwiodę się z Seo-in.
Rozwód?
Chciałem zapewnić jej dobre życie,
ale nie poszło po mojej myśli.
Dlatego zachowałem się jak kompletny kretyn.
To pewnie przez stres związany z przeniesieniem kliniki.
Nie byłem wystarczająco dobrym mężem
- i bez powodu się na niej wyżyłem. - Słucham?
Wyżyłeś się na niej? Tylko tyle?
No i co?
A ona teraz żąda rozwodu?
- Kochanie, słuchaj... - Byłem wtedy pijany.
Pokłóciliśmy się i ją uderzyłem.
Uderzyłeś ją?
Nie powinienem, ale tak się stało.
Byłem wtedy kompletnie pijany.
Ojcze, matko,
proszę, wybaczcie mi.
Nie będę narzekał,
nawet jeśli mnie teraz pobijecie.
Proszę, odwiedźcie ją od rozwodu.
Nie mogę żyć bez Seo-in.
Ja...
będę przy niej
i już nigdy nie potraktuję jej źle,
więc proszę...
pomóżcie mi ten jeden raz.
Nie mogę bez niej żyć. Błagam.
Ojcze, wybacz mi. Najmocniej przepraszam.
Wstań.
Wstań!
Idź przodem.
- Jedziemy do ciebie. - Po co?
Rozwód to jakiś absurd!
Co?
Jesteś wkurzająca.
Jak możesz tak mówić komuś, kto odwiedza cię w wolne?
Wiem, że zaszłaś do mnie mimo tego,
że chcesz od razu lecieć na drugie piętro.
Za dobrze mnie znasz.
Ale jestem dobrą przyjaciółką.
Wieczorem spotkam się z nim, więc u ciebie jestem wcześniej.
- Ale czemu stoisz w drzwiach? - Nie mam jedzenia.
Mogłybyśmy wyskoczyć coś zjeść.
Niech będzie, ja stawiam.
Wypadałoby. Z góry dziękuję.
Pani Lee!
Cześć, Eun-u.
Co u ciebie słychać?
Skąd pani zna Eun-u?
Miło panią poznać. Nazywam się Lee Jeong-in.
Rozumiem.
Cóż,
- Ji-ho i ja... - Biblioteka...
Zgadza się.
Jestem bibliotekarką.
Rozumiem.
Co panią tu sprowadza?
Jestem jej przyjaciółką,
mieszkam tu na pierwszym piętrze. To zbieg okoliczności.
Rozumiem.
Babciu, chodźmy.
Do widzenia.
Proszę.
- Wezmę to. - Dobrze.
Czemu pani Lee nie przychodzi?
Co tak nagle pytasz?
Spotkaliśmy ją na dole.
Podobno jest bibliotekarką.
Widziałeś ją? Przywitałeś się?
Spytała, co u mnie słychać.
Nawet ja się zdziwiłam.
Nie spodziewałam się jej tu.
Jej przyjaciółka mieszka pode mną.
Tak słyszałam. Mówiła, że to zbieg okoliczności.
Owszem. Zdziwiłem się, gdy się o tym dowiedziałem.
- Mamo. - Nic nie mówiłam,
więc nie zachowuj się, jakbym przyłapała cię na czymś złym.
Zamierzałem ją wam przedstawić.
- Co o niej myślisz? - Rozmawiałyśmy tylko chwilę.
Ale?
Może to za krótko,
ale wydała się bystra i taktowna. I do tego ładna.
Ułożę to.
Okropnie dziś wyglądam.
Trzeba było się pomalować.
W naszym wieku makijaż wiele nie pomoże.
Chyba powinnam się przeprowadzić.
Mam dość wplątywania się w wasze afery.
Nie poznałabym Ji-ho, gdybyś tam nie mieszkała.
Obwinisz mnie, jeśli coś pójdzie nie tak?
Raczej ci podziękuję.
Co mama Ji-ho mogła sobie o mnie pomyśleć?
Byłam nieuprzejma?
Czy ty w ogóle myślisz?
Co teraz?
Ten chłopiec...
to Eun-u, tak?
Na pewno potrafisz być matką?
Znowu to? Nie mówię, że to się stanie już.
Czyli tylko się spotykacie? Nie angażujesz się na poważnie?
Też uważasz, że uczucia ciągle się zmieniają?
Cóż...
Jesteś na to dowodem.
Czemu zerwałaś z Gi-seokiem?
- Bardzo proszę. - Dziękuję.
- Mogą panie dodać sobie sosu. - Tak.
- Smacznego. - Dziękujemy.
Tylko sam człowiek pozostaje niezmienny.
Uczucia co chwilę mogą się zmieniać,
ale nie ludzka natura.
To Gi-seok.
Widzisz?
Ludzie nigdy się nie zmieniają.
Co?
Chcę porozmawiać. Jesteś w bibliotece?
Przyjadę do ciebie.
Chcę porozmawiać.
To zaczekam na ciebie przed twoim domem.
Małżeństwo
nie zawsze wygląda tak jak w planach.
Ale jak nazywać je małżeństwem, gdy tyle mówicie o rozwodzie?
Cierpliwość i zrozumienie to warunek, żeby dojrzewać jako para.
Nie możecie zawsze kierować się emocjami.
Razem z waszą matką przeżyliśmy wiele trudności,
dzięki nim tu jesteśmy.
Co mam zrobić?
Mam go pobić na twoich oczach?
Wtedy mu wybaczysz?
Wiem, jak to na mnie wpłynie, ale nie zmienię zdania.
Nie myślcie, że poniosła mnie złość.
Nie mówię, że to była pochopna decyzja.
Z chęcią bym go stłukł na kwaśne jabłko.
Mam gdzieś to, że byłeś pijany.
Jak mogłeś popełnić taki błąd?
Przepraszam.
Powiedział, że zrobił to po pijaku?
Oczywiście, to był błąd.
Nie zrobiłby tego specjalnie.
Błagam.
Mów, co chcesz.
Rozwiodę się.
Rozwód to łatwe wyjście.
Ale wy nie jesteście jak większość par.
Będziesz musiała pożegnać się ze swoją reputacją.
Muszę to mówić?
Wybacz mu ten jeden raz.
Pogodzicie się i może zajdziesz w ciążę...
Już jestem w ciąży.
Dlatego muszę się z nim rozwieść.
Nie wychowam z nim tego dziecka.
- Seo-in... - Posłuchaj mnie.
To moje dziecko i nic ci do tego.
- Kochanie. - Seo-in,
trzeba było wcześniej nam o tym powiedzieć.
Teraz rozwód nie wchodzi w grę.
Boże.
Jak możesz być tak niedojrzała i bezmyślna?
Twoja córka została pobita!
A ty się tak zachowujesz?
To cię w ogóle nie boli?
Nie powinno pęknąć ci serce?
Jak możesz być taki okrutny?
Co ja takiego zrobiłam?
Ile jeszcze mam się nacierpieć, żebyś mnie zrozumiał?
Seo-in, proszę.
Mamo, ja...
Już dobrze.
Przede wszystkim...
chcę cię przeprosić.
Spójrz na swojego ojca.
To ja powinnam przeprosić.
Nie robiłam sobie nadziei.
Ale jak on mógł...
Jak mogłam żyć z kimś takim przez tyle lat?
To żałosne.
Upokarzające.
Chcę porozmawiać z Seo-in.
O czym?
Powinieneś bać się nawet odezwać.
Mamo, odpuść.
W porządku.
Przepraszam.
To moja wina.
Jestem draniem.
Do końca życia będę poświęcał się tobie i dziecku.
Wybacz mi ten jeden raz.
Myślisz, że ci się poszczęściło?
Że skoro jestem w ciąży,
nie mam innego wyboru.
Seo-in, proszę.
Natychmiast złożę pozew.
Mam dość dowodów.
Nie zrujnujesz tylko mnie.
Gdy ujawnię twoje skurwysyństwo,
ludzie pomyślą,
że jestem żałosna i wyszłam za ciebie dla pieniędzy.
Wybacz ten jeden raz.
Nie możesz o tym zapomnieć?
To się nie powtórzy, przyrzekam.
Jeśli kiedykolwiek
jeszcze jakoś cię zranię,
nawet jednym słowem,
sam zaproponuję ci rozwód.
Dam ci spokój.
Proszę.
Zrzeknij się praw do dziecka.
Wtedy nie zgłoszę pobicia.
Albo do końca życia będziesz miał kartotekę.
Wiem, że się powtarzam,
ale musisz posuwać się tak daleko?
Podziękuj dziecku za moją łagodność.
No to wybieram kartotekę.
Jak mógłbym zrzec się praw rodzicielskich?
W końcu jestem ojcem.
Zasnął wreszcie?
Pora drzemki dawno minęła.
Zostaw, zrobię to później.
Nie magazynuj tyle prania.
Jest gorąco, więc zacznie śmierdzieć.
Chyba Jeong-in ci się spodobała.
Nie chcę, żeby śmierdziało ci mieszkanie.
Co to ma do rzeczy?
Boże.
Zaraz wrócę.
Co?
Nie spodziewałem się tu ciebie.
Spotkałam twoją matkę.
Wiem.
Mówiła coś o mnie?
- Że jesteś ładna. - Powiedz prawdę.
Tak naprawdę mówiła,
że jesteś brzydka.
- Teraz faktycznie brzydko wyglądasz. - Co?
- Lubisz brzydkie? - Ale masz siłę.
No i dobrze. Masz brzydką dziewczynę.
- Zostaw. - To łaskocze.
Na serio.
- Przestań. - Dobra.
Chciałaś przywalić mi z główki, co?
Jesteś wyższy, więc musiałabym podskoczyć.
Mówiłem, że to nic.
Jak może ci to nie przeszkadzać?
Powinieneś być zły.
Byłbym zły, gdybyś to ukryła
albo się z nim spotkała i skłamała.
A skoro twój ojciec nic nie mówi od spotkania z Gi-seokiem,
pewnie dał z siebie wszystko.
Może nie jest najlepszy, ale mogłabyś go chociaż wysłuchać.
Kiedyś mówiłeś, że mu więcej nie odpuścisz.
To mogę odpuścić.
Jesteś aż nazbyt łaskawy.
Serio jesteś tak cierpliwy?
Czy aż tak pewny siebie?
Po prostu ci ufam.
Podobno uczucia się zmieniają.
Sama tego doświadczyłam.
Nie przez to, że mnie poznałaś.
Teraz jesteś arogancki.
Wszyscy powinni tacy być.
- Co to było? - Nic.
LICEUM W SUYEONG
Po co mnie tu przywiozłeś?
Minęło sporo czasu.
Spotkamy się z twoim ojcem?
Czy z moim?
Nie wpadłbym na to.
Wysiądźmy.
Tu się poznaliśmy.
Pamiętasz?
Byłaś ze swoim ojcem. Gdy cię zobaczyłem,
od razu się zadurzyłem.
Kilka dni się wahałem,
potem nękałem go, by nas zapoznał.
To było cztery lata temu.
Zbyt długo zwlekałem.
Wiesz, o co chodzi.
Pobierzmy się.
Nieważne, co o tym myślisz.
Zdecydowałem dla twojego dobra.
Proszę. Gotowe.
Spotkałam kobietę, o której mówił Ji-ho.
- Gdzie? - Przed jego blokiem.
Jej przyjaciółka też tam mieszka.
Trzymali się za rękę.
Ucieszył się, że ją widzi.
Nie widziałam, że mój syn może być taki szczęśliwy.
- Ładna jest, co? - Tak.
Skąd wiesz?
Wszystkie kobiety są ładne, gdy są młode.
Ty byłaś kiedyś przepiękna.
Eun-u!
Zjemy trochę owoców.
Zawołaj tatę.
Co jesteś taka zła?
Nawet myśl o tym, że nieznajoma
przechodzi to, co Seo-in,
powinna cię rozwścieczyć.
Wiesz, jak mnie dziś rozczarowałeś?
Jak możesz być tak podły?
Daj mi spokój.
Jest z nim w ciąży.
Mam ją namawiać do rozwodu?
Poleciałeś jej powiedzieć, że rozwód nie wchodzi w grę.
Twoją córkę pobił własny mąż.
Jest ofiarą przemocy domowej,
a ty każesz jej to zignorować,
żeby ludzie się nie dowiedzieli. Przejrzałam cię.
Rozwód to nie powód do wstydu.
Wstydź się tego, że jesteś ograniczony
i przejmujesz się tylko opinią innych.
Przyspieszmy ślub Jeong-in.
Kto wie, co będzie z Seo-in?
Żadna rodzina nie zechce synowej
z rozwiedzioną siostrą.
Wydajmy ją, zanim do tego dojdzie.
Błagam...
Lee Tae-hak.
Czy ty w ogóle masz serce?
Po co go w ogóle przyjęłaś?
Mówił, że mam go wziąć albo wyrzucić,
bo kupił go dla mnie.
Dałaś się na to nabrać?
Trzeba było rzucić mu nim w twarz.
Przeszło mi to przez myśl.
Ale nie jesteśmy wrogami. Nie mam powodu do takiego chamstwa.
Nadal coś czujesz do Gi-seoka?
To nie ma sensu.
Zdziwiłam się,
że nie czuję do niego już kompletnie nic.
Dziś nawet mnie nie rozzłościł.
Zdziwiłam się tylko, jak bardzo przebiegły jest mój umysł.
Dzień dobry.
Siostra Jeong-in jest w ciąży.
Patrz, piszą...
Co czytacie?
- Cześć. - Gratulacje, jesteś ciocią.
Jeong-in.
Dzień dobry!
Nie wiedziała o tym?
Na pewno wiedziała. Są jak najlepsze przyjaciółki.
Wyglądała na zaskoczoną.
- Cześć. - Cześć.
- Czytałeś artykuł? - Jaki?
Lee Seo-in to siostra Jeong-in, nie?
Odeszła z pracy przez ciążę.
- Naprawdę? - Czyli nie wiedziałeś.
Jej rodzina będzie zachwycona, gdy Jeong-in do tego wyjdzie za mąż.
Tak cię cieszą te słowa?
Tak.
Wiem, kim będziesz.
Oddanym mężem.
Dowiedziałem się od znajomego.
Gi-seok się jej oświadczył.
Jesteś pewien?
Cóż... z początku w to nie wierzyłem.
Ale Gi-seok uśmiecha się od ucha do ucha,
jakby już pojutrze miał brać ślub.
Pewnie się przechwala,
bo mu dobrze poszło.
Co to oznacza?
Rzuciła cię?
Pogadamy później.
Cześć.
Ji-ho.
Co? A tak.
- Źle się czujesz? - Nie.
I to. W ocenie jest za wiele powtórzeń.
Widzisz te podpunkty?
Przejrzyj to ponownie.
I jest ich za dużo, to zajmie całe spotkanie.
Poprawię to.
Poza tym, przekazałeś wieści Ji-ho?
Co?
- Gratulacje. - Czemu nic nie mówiłaś?
- Gratulacje. - Gratuluję.
Dziękuję. Ale nie wiem, czy powinnam to mówić.
- Szkoda, że odchodzisz. - Też mi smutno.
Żona doktora Nama jest w ciąży.
Co z nim teraz będzie?
Kto wie? Ostatnio jego teściowa wyglądała, jakby chciała go zabić.
Co teraz?
GABINET DENTYSTYCZNY
Boże, przestań.
Dzień dobry.
A co się teraz robi, gdy twoja żona jest w ciąży?
Jestem już za stary, nie wiem, co mam robić.
Powiedz mi.
- Miłego dnia. - Dziękuję.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Co ci jest?
Nic.
Daruj sobie. Coś cię gryzie.
Widzisz? Mówiłam.
Ale raczej nie jest chory.
- Może chodzi o serce. - Co?
Jesteś bezduszna.
Co...
Słucham.
Możemy się spotkać?
Jeśli możesz tylko późno,
dostosuję się i przyjadę.
O co chodzi?
Dobrze wiesz.
Co zrobisz?
Nie mam dziś czasu.
Ale dam ci znać.
Nie mów, że mnie unikasz.
Dobra, spotkajmy się dziś.
Co to?
Si-hoon się wprowadza?
Nie, to moje.
Mam tego dość.
Chyba nie będziesz próbować wybić jej tego z głowy?
Nie może mieszkać z Si-hoonem.
Aż tak cię cieszy myśl o rozwodzie siostry?
Cieszy?
Mieszkanie z kimś tak innym od siebie jest równie okropne co śmierć.
Rozwiodę się.
Chodziło mi o Seo-in.
Rozwiodę się z waszym ojcem.
Co?
- Tata ma romans? - Hej.
To w czym problem?
Tyle lat z nim wytrzymywałaś. Dlaczego teraz?
Sama mówisz, że nie można mieszkać z kimś tak innym od siebie.
Daj mi jeszcze wody. Z lodem.
- Nastała moda na rozwody? - Daj mi wody!
A skoro tak...
Jeśli się rozwiedziecie,
kogo mam wybrać?
Nie wygaduj głupot.
Czy dojdzie do tych rozwodów, czy nie,
na razie nic nie mów. Jeong-in też.
Dobra?
Jasne.
Z roku na rok będzie coraz mniej pierwszoklasistów.
Chcesz używać pustych klas?
Tak. Mam kilka pomysłów i strategii
na najbliższą przyszłość.
Doceniam to, że tak ciężko pracujesz, mimo że zaraz odchodzisz na emeryturę.
Przejrzę to. Wracaj do swojego gabinetu.
Dobrze.
Niedawno spotkałem się z Gi-seokiem.
Mówił panu?
Czemu nie dasz im wziąć ślubu w ich tempie?
Czemu zmienia pan zdanie?
Jeong-in znów pana jakoś rozdrażniła?
Ranisz mnie.
Widziałeś, żebym kiedyś wycofał się z podjętej decyzji?
Myślisz, że taki jestem?
Oczywiście, że nie.
To czemu wygadujesz bzdury?
Wszystkie dzieci są takie.
Gdy rodzice każą im coś zrobić,
robią coś przeciwnego.
Jeśli będziemy naciskać,
mogą postąpić wbrew nam. Po prostu się o to martwię.
Rozumiem.
To prawda, dzieci takie są.
Słyszałem, że będziesz dziadkiem.
Na razie ciesz się tym.
Muszę już iść.
Panie Kwon.
Ale skoro zaczęliśmy ten temat, nie powinniśmy zwalniać.
Nękaniem nic nie zdziałamy.
Chodziło mi o to, że...
Boję się, że jeśli zostawimy to im, to się nigdy nie zdarzy.
Może nie jest im to pisane.
Takie jest moje zdanie,
sam to oceń. Na spokojnie.
Jesteś dziś zajęty?
- Mrożone americano. - Na miejscu?
To wszystko?
Ji-ho wie, że Gi-seok ci się oświadczył.
Yeong-jae mi powiedział.
Jest wściekły, że ci powiedziałam.
- Co? - Pogadaj z nią.
Nie chce z tobą gadać, uważa cię za odpychającą.
Nie powiedziałem tego. Halo?
Ji-ho nie odbiera.
Powiedział ci, że spotka się z Gi-seokiem?
Tak, wcześniej do niego zadzwoniłem i zaprosiłem go na kolację.
Powiedział, gdzie się spotkają?
Nie pytałem.
Rzecz w tym, że...
Może nie powinienem tego mówić,
ale Ji-ho to twardy facet.
Yeong-jae.
Wybacz, ale nie wiem, o co ci chodzi.
Jestem pewien, że już to o nim wiesz,
ale możesz mu w pełni zaufać. Nigdy cię nie zawiedzie.
Jest bardzo odpowiedzialny.
Z tym się zgodzę.
Wypaliłem bez sensu.
Chyba chciałem się pochwalić kumplem.
To urocze.
Zapamiętam to.
Cappuccino gotowe.
Papla Hyeon-su pewnie wszystko wygadał.
Co jeszcze chcesz wiedzieć?
Jak bardzo zamierzasz jeszcze utrudniać życie Jeong-in?
Cholerny dupek.
Jeszcze ci mało?
Rodzice Jeong-in, moi rodzice...
Wszystkim o nas powiem.
Masz jaja.
A ty jesteś tchórzem.
Co ty o mnie wiesz?
Wiem jedno.
Robisz to nie dlatego,
że kochasz Jeong-in, tylko nie chcesz ze mną przegrać.
Co ci da ta wygrana?
Jak mówiłeś,
jestem zwykłym przeciętniakiem.
Dlatego jako pierwszy dowiadujesz się,
że powiadomię nasze rodziny.
Nie będzie ci wstyd, że próbowałeś...
ze mną rywalizować?
Wydaje ci się, że jej rodzina przyjmie cię z otwartymi rękami.
Chyba ważniejsze jest to, że Jeong-in woli mnie.
Gi-seok.
Nie bierz tego za radę od przeciętniaka.
Jeśli tak dalej pójdzie,
wyjdziemy na niedojrzałych.
Odpuść sobie.
Gdy ty to zrobisz.
Każesz mi zrobić coś, czego sam nie potrafisz.
Chcesz powiedzieć jej rodzicom?
Śmiało.
Wyobrażam sobie ich reakcję...
i nie mogę się doczekać.
No to się poddaję.
Co?
Łatwo się poddajesz.
Mówiłem o tobie.
Chciałem sobie to odpuścić, jeśli przemówiłbym ci do rozsądku.
Próbowałem cię szanować,
ale koniec z tym.
Nie będę już...
dla ciebie miły.
Pójdziesz, gdy usłyszysz, że idzie po schodach.
Czemu to tyle trwa? Tym razem faktycznie się pobili?
Pewnie się cieszysz,
że walczy o ciebie dwóch facetów.
Co mówiłam? Miałaś się z tym ukrywać.
Nie wiedziałam, że ten egoista to zrobi.
Gi-seok myśli, że to miłość.
Boże.
Wiesz, co jest jeszcze głupsze?
W oczach innych Gi-seok jest tu ofiarą.
Wszyscy będą mu współczuć.
Owszem, jestem suką.
Po tym, jak powiedział, że chce...
To pewnie on.
Jesteś pewna?
Słyszałam kroki.
Co mam mu powiedzieć?
Nic. Po prostu go przeproś.
Mam za co go przepraszać?
Jesteś jak Gi-seok? Nie możesz go przeprosić?
Wiele razy go przepraszałam.
Bo ciągle robisz coś głupiego, a Ji-ho wszystko rozumie.
- Nie idziesz? - Spadam.
- Dobra. - Słuchaj.
Będę spać tutaj, jeśli zamknie mi drzwi przed nosem.
- Moje mieszkanie to twój hotel? - Tak, nie wiedziałaś?
- Zamęczysz mnie. - Zadzwonię!
Biorę prysznic.
O co chodzi?
Będziesz ze mną gadał bez ubrań?
Daj mi dziesięć sekund.
Jeong-in, poważnie.
Puszczę, jeśli nie jesteś zły.
Inaczej będziemy tak rozmawiać.
Czemu miałbym być zły?
Bo ci nie powiedziałam.
Spotkałem się z Gi-seokiem bez słowa.
To prawda.
Więc nie tylko ja zawiniłam.
Nie chciałam tego ukrywać.
Chcesz kawę?
Wypiłam piwo u Yeong-ju.
- A ty? - Muszę cię odwieźć do domu.
Zostanę tutaj.
Co? Nie mogę?
Nie chodzi o to, że nie możesz.
A co?
Pewnie zemdlejesz, jeśli tu zostanę.
Pójdę spać do Yeong-ju.
Chcesz przeprosić, więc śmiało.
Przepraszam.
Powinnam od tego zacząć, ale krążyłam wokół tematu.
Przyjęłam pierścionek.
To zabrzmi jak wymówka,
ale nie miałam wyjścia.
Szczerze mówiąc,
nie mogłam rzucić mu nim w twarz
ani go wyrzucić.
Ten związek nie wypalił przeze mnie.
To nie mogła być łatwa decyzja.
Pewnie cię to zamęcza.
Nauczyłam się tego od ciebie.
Nie jestem taka dobra jak ty.
Ostatnio,
gdy powiedziałeś mi o mamie Eun-u,
załamałam się.
Zrozumiałam, że przez to narzekanie...
jestem straszną, nieczułą egoistką.
Bez ciebie bym tego nie zrozumiała.
Od teraz...
postaram się być taka jak ty.
Masz łzy w oczach, bo aż tak tego nie chcesz?
Boże.
Ale z ciebie głuptas.
Zrobię sobie kawę.
Gdzie mieszka Ji-ho?
A co?
Siostra napisała, że nie wróci na noc do domu.
Mówi, że jest u Yeong-ju, ale w to nie wierzę.
Chcesz tam iść i wyciągnąć ją siłą?
W życiu. To świetna okazja.
Yeong-ju mieszka tam, gdzie on.
Pójdę sprawdzić, czy tam jest,
i ją zaszantażuję, żeby dała mi kasę.
- Jae-in. - Co?
Jesteś okropna.
Tylko biedacy przejmują się honorem.
Pod jakim numerem mieszka Ji-ho?
Próbujesz być dobrym kumplem?
Możesz coś zrobić z tym zdjęciem?
Większość ludzi nie poprze tego związku.
W oczach innych zdradziłaś swojego dobrego chłopaka.
Stanie się obiektem plotek.
Nawet jeśli, to nie żałuję, że poznałam Ji-ho.
Przez ciebie się ograniczałam.
Popełniliśmy jakąś zbrodnię?
Powiem im wszystko. To nie może dalej trwać.
Jeong-in mówi, że kogoś ma.
- Powiedz jej, że się z nim spotkam. - Powiedz to Ji-ho.
Musi być przy niej bez względu na to, co mówią ludzie.
Nie może odpuszczać, choćby mieli się pobrać w tajemnicy.
Rób, co chcesz.
Zapraszaj mnie i odwiedzaj.
Zniosę wszystko.
Uznam, że to kara za to, że cię skrzywdziłam,
więc możesz mnie nękać, ale Ji-ho daj spokój.
Inaczej zrobię wszystko, żeby cię powstrzymać.
Czasem dobrze sobie popłakać.
Mogę cię zobaczyć o takiej porze.
- Co to za miejsce? - Do potajemnych pocałunków.
Napisy: Małgorzata Fularczyk